De langste rookpauze van Nicholas White, productiemanager bij Business Week begon op een vrijdagavond rond elf uur toen hij de lift nam. Zijn verhaal is nu op de site van The New Yorker te lezen. Het beschrijft de ergste nachtmerrie van iedere werknemer met claustrofobie: een weekend lang vastzitten in de lift van je werkgever en niemand die je komt redden.
 
Nu het archief van The New Yorker is opengesteld kun je als lezer gratis toegang krijgen tot eindeloos veel fantastisch goed geschreven stukken. Een van die verhalen gaat over Nicholas White.
 
Vast in de lift na rookpauze
Het is 1999 en White is 34 jaar. Hij werkt die bewuste vrijdagavond met een collega extra lang door aan een speciale bijlage. Op een gegeven moment besluit hij een sigaret te roken, dus neemt hij de lift naar beneden - vanaf de 43e verdieping. Hij rookt zijn sigaret en neemt de lift weer terug naar boven. Dan blijft de lift hangen.
 
Artikel over White en de liftindustrie
Journalist Nick Paumgarten beschrijft in het artikel ‘Up and Then Down’ de herinneringen van White tot in detail. Ook gaat hij uitgebreid in op de liftindustrie en hoe die eigenlijk werkt. Het artikel is lang, maar tot het laatste moment blijft het spannend hoe het Nicholas White in de lift vergaat.
 
De lift blijft hangen
White zit vast in de lift. Hij verwacht dat er een stem zal klinken die hem instructies zal geven. Niks van dat alles. Hij drukt op de knop van de intercom, maar krijgt geen reactie. Vervolgens laat hij het alarm afgaan. Er gaat tijd voorbij. White probeert kalm te blijven. Hij steekt bewust geen sigaret op - hij heeft er nog drie. Maar hij wil niet rokend in de lift staan als de mensen van de beveiliging hem straks vinden. Op een gegeven moment - het alarm klinkt nog steeds en niemand is hem te hulp geschoten - moet White plassen. Hij krijgt de schuifdeur open en plast naar beneden in de metersdiepe liftschacht. Hij hoopt dat hij zo de aandacht trekt. Bijvoorbeeld van zijn collega met wie hij eerder samen nog op kantoor werkte. Tevergeefs.
 
Verveling
Om de tijd te doden vergelijkt hij een oud twintig dollar biljet met een nieuw biljet. Hij probeert dan maar te slapen. Steeds als hij wakker wordt realiseert hij zich dat het geen nare droom is: hij zit echt vast in de lift van zijn werkgever. Hij herinnert zich opeens de actie van Bruce Willis die in de film Die Hard door het plafond van de lift de schacht inkroop. Niet zonder risico, maar zonder nadenken doet hij een poging. Het noodluik zit alleen op slot… Dan geeft hij het op.Tot zondagmiddag vier uur blijft hij bewegingsloos op de grond liggen. Opeens klinkt daar de stem van een beveiliger: wat doet u daar? White roept dat hij vastzit. De beveiliger schakelt hulp in en vraagt of hij hem met iets kan helpen. Hij wil graag een biertje, zegt White. Het duurt nog een tijd voor de onderhoudswerkers er zijn. Lijkbleek is hij als hij eruit komt. Hij heeft dan 41 uur vast gezeten.
 
Een treurige ontknoping
White keert daarna nooit meer terug naar zijn werkgever. Hij klaagt het management van het gebouw en het bedrijf dat verantwoordelijk is voor de liften aan. Vier jaar lang duurt het voor er een uitspraak komt. Hij krijgt een flink bedrag. Jaren later is hij werkloos en vraagt hij zich af of hij wel een rechtszaak had moeten aanspannen.
 
Bron: NRC
 
 

Gerelateerde artikelen